Snoet en de rollator
Snoet en de rollator (Juni 2025) Snoet is van het nieuwsgierige soort. Ze wil alles zien, overal bij zijn en het liefst erop of in gaan zitten. Toen haar baasje een poosje geleden thuiskwam met een nieuwe heup en zich met behulp van een rollator door het huis bewoog, was dat voor Snoet dan ook het begin van een nieuw avontuur. Zo’n rollator bleek voor haar niet alleen een vreemd en interessant object, maar ook een fantastisch vervoermiddel. In het begin was het nog wat aftasten. Snoet liep voor de voeten van haar baasje, want ze had geen idee wat dit ding deed. Wat is dit? Waar gaat het naartoe? Ze liep te dicht op de wieltjes, ging precies in de draaicirkel zitten of sprong onverwacht op het zitje. Haar baasje moest goed opletten dat hij Snoet niet per ongeluk aanreed. Het werd onderdeel van de revalidatie, al voelde het onvoorspelbare wel wat onveilig voor het baasje. Maar al snel ontstond er een soort samenwerking: Snoet sprong op de rollator als haar baasje de rollator pakte, en liet zich gewillig door de kamer rijden, als een koningin op een troon. Dit is Snoet ten voeten uit: als er iets nieuws gebeurt in huis, dan is Snoet er als de kippen bij. Ze is niet zomaar een kat, ze is een onderzoeker. Een nieuwsgierige ziel die alles van dichtbij moet zien, ruiken, eromheen draaien of ertegenaan tikken met haar pootje. En als er niks gebeurt, dan zit ze in de vensterbank. Haar veilige uitkijkpost met uitzicht op alles wat beweegt. Zo is het leven met Snoet: altijd een beetje onhandig, vaak grappig en nooit saai — behalve als ze slaapt. Snoet en Pip
Snoet en Pip
Snoet en Pip (December 2023) In de beruchte jaren ‘20, ‘21 en ‘22 werkte ik tijdelijk niet als gastouder, dus toen Snoet bij ons kwam in januari 2022 had ze alleen ons om zich mee te vermaken. We kwamen er snel achter dat ze heel nieuwsgierig en een allemansvriend is, en ook heel tolerant is naar kinderen. Als ons twee jaar oude kleinkind soms wat onvoorzichtig was, dan koos Snoet eerder het hazenpad dan dat ze van zich afbeet. Intussen zijn er weer betere tijden aangebroken en werd het tijd om de kinderopvang weer op te starten. En toen kwam Pip, een meisjes van anderhalf in ons leven. Een lief, levendig meisje, met een wild en onstuimig karakter. Pip was huisdieren gewend en kon vrij goed met Snoet omgaan. Snoet was wel wat op haar hoede, maar het ging allemaal goed. Zoals ik al zei, Pip is behalve lief ook wild en onstuimig en in plaats van het speelgoed neer te leggen gooit ze het links en rechts op de grond. Op een dag gooide ze een blokje per ongeluk op Snoet die nietsvermoedend en in diepe rust was, en zo enorm schrok dat ze omhoog schoot en verwilderd rechtovereind sprong. Pip vond dit zo hilarisch dat ze het meteen nog een keer probeerde en nog eens en nog eens. Ze wist niet meer van ophouden en dag na dag werd Snoet belaagd met allerlei soorten speelgoed. Voor Snoet braken onrustige tijden aan. Ze kon maar niet een plek vinden waar haar belaagster niet kon komen en het werd nog erger toen Snoet weg begon te rennen als ze Pip in het vizier kreeg. Nu ging Pip ook nog achter Snoet aanrennen. Wij vonden het maar lastig. Pip deed het niet om Snoet pijn te doen of angst aan te jagen maar omdat ze het grappig vond, maar we moesten Snoet wel beschermen en dat lukte soms niet goed. Ze moest ergens heen waar ze veilig was, maar waar? Toen Snoet op een dag weer op de vlucht was, rende ze door de kamer en landde ze met een sprong op de rugleuning van de bank die tegen de muur staat. Zo zat ze hoog. De rugleuning is vrij breed en is een geschikte plek om ongebruikte dekentjes op te bergen. En zo kwam het dat Snoet ineens haar veilige plek had gevonden, hoog en zacht. Ook al probeerde Pip het wel, de coördinatie om zo ver en hoog te gooien had ze met haar anderhalf jaar nog niet. Vanaf toen was de rust wedergekeerd. Snoet durft inmiddels haar veilige plek weer te verlaten en op plekken te slapen die bereikbaar zijn voor Pip, maar die is inmiddels gestopt met gooien en dus is alles goed gekomen.
Halverwege het jaar…Op naar de volgende helft
Halverwege het jaar…Op naar de volgende helft (Juli 2023) Inmiddels zijn we over de helft van 2023 en wellicht een mooi moment om de balans op te maken van de eerste helft. Het eerste halfjaar kende hoogtepunten, maar ook dieptepunten. Dieptepunten die er helaas soms best in hakken. Een paar katten die bij ons werden binnen gebracht als zwerfdier, welke helaas qua gezondheid dusdanig slecht waren, dat we de moeilijke beslissing van euthanasie moesten nemen. Dit blijven rot momenten, maar uiteraard staat het welzijn van het dier voorop. Een dergelijke beslissing maak je niet zomaar en zullen we altijd na uitvoerig overleg met de dierenarts nemen. Verder helaas een aantal situaties waarbij we te maken kregen met boze eigenaren. Deze situaties proberen we altijd zo goed mogelijk op te lossen. Echter zijn en blijven wij ook mensen en zullen wij als eerste opkomen voor een dier. Uiteraard handelend binnen de landelijke wet en regelgeving. Gelukkig kunnen we in de meeste gevallen de situatie naar tevredenheid oplossen en eindigen we met een handdruk. Desalniettemin blijven wij mensen met gevoel en hakt een bepaalde situatie er ook in. Maaaarrrr de hoogtepunten mochten er ook wezen hoor. Allereerst kwamen de cijfers binnen van 2022. In dat jaar werden er 204 katten en 12 konijnen bij onze opvang gebracht. en gingen er 207 katten en 9 konijnen weg. Een heel mooi aantal. De laatste kittens van het seizoen 2022 werden in januari geplaatst. Een seizoen wat dus nog een behoorlijke tijd doorliep. In februari kregen wij Mowgli in de opvang. Een kater die al geruime tijd rondzwierf en uiteindelijk suikerziekte bleek te hebben. Hij heeft een prachtig plekje gevonden bij Stichting Hanna, de achtste hemel in Bourtange. Ook werden in februari de eerste katten geplaatst die na een vangactie in een woning bij onze opvang kwamen. Zij bleken door hun verleden behoorlijk getraumatiseerd te zijn en we hadden niet gedacht dat een aantal al zo snel een plekje zouden vinden. In maart volgden de eerste vrijwilligers de chipcursus bij Stichting Dierenlot en later die maand stonden we officieel geregistreerd als erkend chipadres. Een mooie ontwikkeling vooruitlopend op de landelijke chipplicht. In april werd Trixie bij onze opvang binnengebracht na een zwaar ongeluk, waar ze een dubbele bekkenfractuur opliep. Na een zware operatie, waarbij één van haar achterpoten moest worden geamputeerd, mocht ze bij ons verder herstellen. Een tijd later werd Pom bij ons gebracht na een operatie, waarbij zijn voorpoot werd geamputeerd. Dit helaas na een gecompliceerde breuk. Voor Trixie en Pom was het gelijk liefde op het eerste gezicht en zij hebben samen hun gouden mandje inmiddels gevonden. In april schreef ik over Mickey een kater die vier jaar bij de opvang heeft gewoond. Hij bleek toe te zijn aan zijn eigen huisje en heeft ook zijn gouden mandje gevonden. Dit jaar begon het kittenseizoen vroeg, waarbij zeker in het begin alles vrijwel tegelijk binnen werd gebracht. De eerste kittens zijn alweer geplaatst en dat is best wel welkom met nu al 50 opgevangen kittens. De drukste periode moet nog komen. Daarnaast hebben wij het eerste halfjaar veel steun mogen ontvangen van Stichting Dierenlot met onder andere een mooie couveuse. Uiteraard hebben we ook de nodige steun mogen ontvangen van mensen die onze opvang een warm hart toedragen. Hiervoor zijn wij ontzettend dankbaar. Mooie samenwerkingen hebben we voortgezet en zijn we aangegaan. Voor de opvang natuurlijk ontzettend belangrijk en fijn. Het was een bewogen eerste halfjaar, met een mooie tweede helft van het jaar in het verschiet.
Snoet op vakantie
Snoet op vakantie (Mei 2023) Vorige jaar zijn we in de zomer een week naar ons familie zomerhuisje geweest. Het staat, met andere eenvoudige zomerverblijven, op een strook land langs een Fries meer, met daarachter weilanden. Ons huisje en sommige andere verblijven zijn al minstens 70 jaar in dezelfde families. Het is ruim opgezet en iedereen heeft veel privacy. We overwogen om Snoet thuis te laten en iemand te vragen om iedere dag even bij haar te kijken. Meenemen vonden we ingewikkeld, aangezien ze chronische niesziekte heeft en beter niet in contact kan komen met andere katten, maar vooral omdat ze altijd een binnenkat is geweest. We waren het niet helemaal eens, want voor een mensenvriend is alleen thuisblijven ook niet zo leuk. Het compromis. Een tuigje. We hadden gelezen dat dat best kon. Een week voor vertrek deden we het vast om zodat ze kon wennen. Een week lang heeft ze geprobeerd om het ding af te krijgen, maar ja, het was voor haar eigen bestwil. Eenmaal aangekomen zetten we haar vast aan een lang touw zodat ze lekker rond kon scharrelen, kattenbak en drinkbak binnen handbereik, beetje zon, beetje schaduw. Perfect! Ware het niet dat ze zich op dag 1 al twee keer had losgewrikt en met touw en al de boom invloog, over de waslijn viel en zichzelf bijna ophing. Een halve dag dachten we na. Laten we haar los, komt ze wel terug, verdwaalt ze, als ze boven in de boom klimt komt ze er dan wel weer uit, valt ze in het water? We waren eruit. Loslaten moet, ondanks wat onzekerheden over haar veiligheid, het martelwerktuig was geen goed idee. Binnen 5 minuten lag ze in de sloot en stond ze helemaal nat weer voor onze neus. Dat was niet bepaald een goed begin, maar nadat we haar hadden afgedroogd en ze zichzelf had gewassen ging ze onverschrokken weer op pad. We zagen haar in het zonnetje zitten op het verlaten terras van de buren rechts, en kennismaken met de buurkat links. Ze ging op onderzoek over de basaltblokken onder de steiger, en sliep urenlang op de omgekeerde kano. Af en toe schoot ze de boom weer in, en kwam er zelf weer uit. Nog 1 keer is ze weer in de sloot gevallen, maar daarna had ze, denken en hopen we, het door. We hebben haar zien genieten, ze was nooit ver weg, ook al zagen we haar niet de hele tijd. Later, aan het begin van de herfst zijn we er weer geweest en we kijken uit naar komende zomer. Thuis in de stad heeft Snoet een heel huis en een stadstuintje tot haar beschikking en vermaakt ze zich prima, maar een beetje rondstruinen in het hoge gras, tussen het riet en op de steiger en slapen op een door de zon verwarmde omgekeerde kano is voor Snoet meer dan vakantie.
Crowdfundingsactie bouw nieuwe konijnenverblijven
Crowdfundingsactie bouw nieuwe konijnenverblijven (April 2023) Helpt U mee??? Een tijd geleden hebben wij mee gedaan aan de actie Serieus Request. Dit voor de bouw van de nieuwe konijnenverblijven. Als kleine dierenopvang hebben we het daar landelijk gezien fantastisch gedaan door als 7e te eindigen. Helaas hebben we hiermee geen financiële bijdrage gekregen. Om de laatste financiële stap te kunnen zetten starten we daarom een crowdfunding actie. Met dank aan Stichting Dierenlot, zal dit bedrag tot 1250 euro verdubbeld worden met de Donatieverdubbelaar. Wij zijn als dierenopvang afhankelijk van sponsoren en donaties, dus helpt u ook mee?
Chippen, noodzaak of onzin?
Chippen, noodzaak of onzin? (Maart 2023) In Nederland zijn er zo’n 2,9 miljoen huiskatten. Jaarlijks worden ruim 60.000 katten als vermist opgegeven door hun eigenaar (bron rijksoverheid.nl). Op jaarbasis komen er ongeveer 6500 zoekgeraakte katten in een opvang terecht. Maar 17 procent van deze zoekgeraakte kan herenigd worden met de eigenaar, omdat de rest niet gechipt is of dat de chip niet goed geregistreerd staat (bron dierenbescherming.nl). Mede door deze aantallen heeft Minister Adema van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit besloten dat er een landelijke chipplicht moet komen voor katten. Deze chipplicht zal in ieder geval gelden voor huiskatten. Sinds april 2013 geldt er al een landelijke chipplicht voor honden. Mede dankzij deze chipplicht kunnen in 93 procent van de gevallen de zoekgeraakte honden worden herenigd met hun eigenaar. Een enorm hoog percentage wat we ook heel graag zouden zien gebeuren bij katten. Als dierenopvang juichen wij dan ook dit besluit toe. De op komst zijnde chipplicht betekend natuurlijk wel, dat veel meer katten zullen moeten worden gechipt. Als opvang proberen wij hier dan ook op in te spelen door alvast een chipcursus te gaan volgen. Door het volgen van deze cursus zullen wij ons mogen registreren als erkend chipper. Dit chippen zal gebeuren tegen een tarief van 15 euro. Deze prijs bevat ook een juiste registratie van de chip op naam van de eigenaar. Wanneer het mogelijk is om te chippen bij onze opvang, zullen wij dit communiceren op onze facebookpagina en de lokale media.
Snoetje; beschadigd maar niet ontspoord
Snoetje; beschadigd maar niet ontspoord (December 2022) Snoet was al bijna 6 jaar oud toen ze bij ons kwam. Iets van haar geschiedenis was terug te vinden in het paspoort dat we bij de papieren van t’ Heerveld kregen. Vele dierenartsbezoekjes stonden erin genoteerd. Vooral inentingen. We legden het weg met de rest van de papieren, totdat ze afgelopen zomer krols gedrag begon te vertonen. Ze was toch gesteriliseerd? Cora, familiehond, kwam op een dag langs met haar baasje, Snoet huppelde hoopvol op haar af, drukte haar snoet tegen die van Cora en uitnodigend krulde ze haar staart schuin de lucht in om te laten zien wat ze in gedachten had. Niet hoe Snoet Cora anders altijd benadert. Ze kunnen elkaar prima verdragen, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het was grappig, en ook wel zielig. We haalden Snoets gegevens tevoorschijn. Het stond wel in de papieren, maar nergens konden we in het paspoort vinden dat ze was gesteriliseerd. De gegevens van haar vorige baasje stonden er wel in, dus die konden we benaderen. Zullen we haar bellen? Zou die dat op prijs stellen? We hadden geen idee wie het was. Het werd een emotioneel gesprek. De mevrouw had door omstandigheden, gedwongen afstand van Snoet moeten doen. Ze moest een beetje huilen toen ze van Snoet hoorde. We raakten in gesprek en wisselden foto’s uit. Zo zagen we een klein Snoetje van zeven maanden, want toen is ze bij die mevrouw komen wonen en we kregen een beter beeld van haar verleden. Het lijkt erop dat er in die eerste maanden niet heel goed voor haar is gezorgd en het was verdrietig om te horen dat ze veel pijn moet hebben doorstaan omdat ze rondliep met een onbehandelde gebroken achterpoot. Ook was ze blijkbaar niet ingeënt omdat ze nu chronische niesziekte heeft. Hoe ze bijna al haar tanden en kiezen is kwijtgeraakt is niet bekend. Des te fijner is het dat ze al vrij snel bij een zorgzame dame in huis mocht wonen, totdat die mevrouw na vijf jaar moest verhuizen naar een plek waar geen huisdieren mee naartoe mogen. Heel erg had ze dat gevonden en ze had gehoopt dat Snoet niet in een asiel terecht zou komen. Dat gebeurde tegen de afspraak dus wel, maar gelukkig kwam ze in ‘t Heerveld, waar goed voor haar is gezorgd. Met onze zachtaardige allemansvriendin is het goed gekomen, ze rent en springt, eet harde brokken, zelfs de grote van Cora. Alleen de snotterige niesbuien zijn soms heftig. En ze doet soms krols. En ja, ze is óók gesteriliseerd.
Alweer zes weken………
Alweer zes weken………(november 2022) Alweer zes weken…….. Zes weken geleden is het alweer, dat wij, als beheer, zijn begonnen aan dit mooie avontuur. Waar je hoopt dat je er enigszins rustig in kan groeien, bleek het tegenover gestelde waar. In de eerste week hadden we al te maken met een zeer boze eigenaar, wat gelukkig eindigde met een ferme handdruk en een dankjewel en kregen we vier kittens, gevonden in een doos op de carpoolplaats in Oudeschoot, binnen bij de opvang. Ze bleken onderkoeld en hadden de nodige eerste hulp nodig. Aan het einde van die eerste week kwam er ook nog een aanvraag binnen van collega’s uit Emmeloord. Hoezo rustig beginnen? Naarmate de weken vorderden konden we gelukkig verder groeien in onze rol en werden we met de neus op de feiten gedrukt. Wat kan het soms pittig zijn, met betrekking tot de ellende die je ziet. Dit jaar zijn er bijvoorbeeld opvallend veel gedumpte kittens, maar ook krijgen we veel aanvragen voor afstands katten. Om uiteenlopende redenen kunnen mensen helaas niet meer voor hun dieren zorgen. Financiele redenen spant echter de kroon en daar zien we waarschijnlijk de gevolgen van de huidige crisis. We zien natuurlijk ook heel veel moois en daarvan wil ik toch drie bijzondere katten uitlichten. Namelijk Charley, Meri en Wufke. Deze drie kwamen bij ons in de opvang, nadat hun baasje niet meer voor ze kon zorgen. De omstandigheden waaruit ze kwamen, waren helaas niet zo goed en dat kon je aan ze merken. Alle drie waren ze erg bang en schuw. Al vrij snel werd Charley geplaatst. Helaas hebben Meri en Wufke nog een tijdje moeten wachten op hu eigen huisje. Dit kwam mede, omdat ze hier nog niet aan toe waren. Langzaam bloeiden ze op en als eerste bleek Meri te aaien te zijn. We besloten toen dat ze op de website geplaatst kon worden. Al vrij snel kwam er reactie en begin november heeft Meri haar gouden mandje gevonden. Wufke bleef toen alleen over in haar kattenkamer en dit bleek haar goed te doen! Zij ging van een schuw, niet te aaien dametje, naar een poesje die een knuffel steeds meer ging waarderen. Dit was ook voor haar volledig nieuw en soms wist ze zelf niet helemaal goed raad met haar eigen gedrag. In de tussentijd werd ze op onze website geplaatst ter adoptie en ook voor haar bleek er het perfecte gouden mandje te zijn. Half november is dan ook Wufke eindelijk verhuisd. Zo zie je maar op elk potje past een dekseltje!
Serieus Request voor dieren
Serieus Request voor dieren (November 2022) Serieus Request voor dieren is een initiatief van Stichting Dierenhulp. Met dit initiatief kunnen dierenhulporganisaties een project aanmelden. Voor dit project kunnen zij maximaal 3.500 euro krijgen. Het project wat wij door middel van dit initiatief willen realiseren is het bouwen van nieuwe buitenverblijven voor de konijnen die wij opvangen. De huidige buitenverblijven zijn hoognodig aan vervanging toe. Het houtwerk is op diverse plaatsen rot. Door het realiseren van de nieuwe buitenverblijven zal er hygiënischer en efficiënter gewerkt kunnen worden. Dit komt tevens het welzijn van de konijnen ten goede. Om voor aanmerking te komen voor deze financiering dienen we als opvang in de top 10 van organisaties te eindigen. Op dit moment staan wij in die top 10, maar om dat te blijven is het nodig om te blijven stemmen. Alvast enorm bedankt voor uw steun.
Snoetje
Snoetje (Oktober 2022) Ruim acht maanden ben ik één van de baasjes van Snoet. Ze zat lang in de dierenopvang en ze had bij een eerder bezoek van mijn man Meijer aan ‘t Heerveld al zijn hart gestolen met haar aanhankelijkheid en aandacht vragend gedrag. We dachten na over het hebben van een kat en toen we later hoorden dat ze er nog steeds zat, of weer zat, waren we klaar voor haar. Er was wel wat met haar aan de hand, ze heeft chronische niesziekte, en omdat het besmettelijk is kan ze niet bij andere katten en dus ook niet naar buiten. Geen probleem, ik vond dat laatste sowieso een goed idee in verband met de gevolgen van de jacht op vogeltjes. En met het niezen redden we ons wel. Wat hebben we in huis gehaald? Ze kreeg naast aanhankelijk en een mensenvriend, wat we zelf al vrij snel hadden opgemerkt, ook de kwalificatie ‘grappig’ mee. Ondernemend, onderzoekend, speels en behendig kwamen daar nog bij en je hebt een veelbelovende verzameling eigenschappen. Ze is wat aan de dikke kant en het leek alsof ze door haar achterpoten zakte als ze liep, maar niks van dat alles hinderde haar om ‘de vloer is lava’ te spelen. Soepeltjes en gracieus verplaatst ze zich van kast naar tafel naar aquarium naar schoorsteenmantel naar rugleuning naar vensterbank. Meestal dan. ‘s Nachts had ze in haar eentje de beschikking over bijna het hele huis en vaak, zeg maar elke nacht, schrokken we van een bonk of een ander onheilspellend geluid. Regelmatig zijn we gaan kijken en gelukkig viel het meestal wel mee want in de nacht klinkt alles erger. ‘s Ochtends stonden we nieuwsgierig en een beetje bevreesd op. Wat had ze, ondanks dat ze speelgoed genoeg heeft, ‘s nachts uitgespookt met spullen die daar niet voor bedoeld zijn? Wat had ze nu weer met haar pootje van de tafel of de schoorsteenmantel getikt? Pennen, waxinelichtjes, papiertjes, beeldjes of kleine bloempotjes. En ze haalde klontjes modder en steentjes uit de bloempotten om mee te spelen, soms leek het alsof ze erin had zitten graven, zoveel modder lag er op grond. Omdat het een favoriete bezigheid was en het iedere nacht raak was, plaatsten we coctailprikkertjes in de bloempotten. Dat was voor haar weer een prachtige nieuwe uitdaging, ze trok de prikkertjes er weer uit. Omdat Snoet bijna geen tandjes meer heeft kostte dat haar te veel moeite zodat het overhoop halen van de aarde verleden tijd is en bloempotten laat ze nu helemaal met rust. Tijdens de ontdekkingstocht in haar nieuwe huis had ze de piano nog niet gehad en ondanks dat die helemaal vol stond en waar zeker geen kat meer bij kon, wilde ze toch onderzoeken of het misschien mogelijk was om er een kijkje te nemen. Ook al had ik uit voorzorg de opstelling veranderd heeft ze in de rust en stilte die de nacht met zich meebrengt, de sprong gewaagd en met haar dikke lijf de bloempotten, waarvan één flinke, en het glaswerk omgestoten. Na die klap, waardoor we midden in de nacht met bonkend hart rechtop in bed schoten, hebben we haar voorgoed ‘s nachts verbannen uit de woonkamer. We slapen een stuk rustiger, ze mag er nu alleen overdag nog haar streken uithalen. Hoe ze ons hart heeft gestolen, wat voor spelletjes, grappige en lieve gewoontes ze heeft en bedenkt en hoe ze haar eigen avonturen regisseert, daarover later meer.