Snoet en Pip (December 2023)

In de beruchte jaren ‘20, ‘21 en ‘22 werkte ik tijdelijk niet als gastouder, dus toen Snoet bij ons kwam in januari 2022 had ze alleen ons om zich mee te vermaken. We kwamen er snel achter dat ze heel nieuwsgierig en een allemansvriend is, en ook heel tolerant is naar kinderen. Als ons twee jaar oude kleinkind soms wat onvoorzichtig was, dan koos Snoet eerder het hazenpad dan dat ze van zich afbeet. Intussen zijn er weer betere tijden aangebroken en werd het tijd om de kinderopvang weer op te starten. En toen kwam Pip, een meisjes van anderhalf in ons leven. Een lief, levendig meisje, met een wild en onstuimig karakter. Pip was huisdieren gewend en kon vrij goed met Snoet omgaan. Snoet was wel wat op haar hoede, maar het ging allemaal goed. Zoals ik al zei, Pip is behalve lief ook wild en onstuimig en in plaats van het speelgoed neer te leggen gooit ze het links en rechts op de grond. Op een dag gooide ze een blokje per ongeluk op Snoet die nietsvermoedend en in diepe rust was, en zo enorm schrok dat ze omhoog schoot en verwilderd rechtovereind sprong. Pip vond dit zo hilarisch dat ze het meteen nog een keer probeerde en nog eens en nog eens. Ze wist niet meer van ophouden en dag na dag werd Snoet belaagd met allerlei soorten speelgoed. Voor Snoet braken onrustige tijden aan. Ze kon maar niet een plek vinden waar haar belaagster niet kon komen en het werd nog erger toen Snoet weg begon te rennen als ze Pip in het vizier kreeg. Nu ging Pip ook nog achter Snoet aanrennen. Wij vonden het maar lastig. Pip deed het niet om Snoet pijn te doen of angst aan te jagen maar omdat ze het grappig vond, maar we moesten Snoet wel beschermen en dat lukte soms niet goed. Ze moest ergens heen waar ze veilig was, maar waar? Toen Snoet op een dag weer op de vlucht was, rende ze door de kamer en landde ze met een sprong op de rugleuning van de bank die tegen de muur staat. Zo zat ze hoog. De rugleuning is vrij breed en is een geschikte plek om ongebruikte dekentjes op te bergen. En zo kwam het dat Snoet ineens haar veilige plek had gevonden, hoog en zacht. Ook al probeerde Pip het wel, de coördinatie om zo ver en hoog te gooien had ze met haar anderhalf jaar nog niet. Vanaf toen was de rust wedergekeerd. Snoet durft inmiddels haar veilige plek weer te verlaten en op plekken te slapen die bereikbaar zijn voor Pip, maar die is inmiddels gestopt met gooien en dus is alles goed gekomen.