Snoet op vakantie (Mei 2023)

Vorige jaar zijn we in de zomer een week naar ons familie zomerhuisje geweest. Het staat, met andere eenvoudige zomerverblijven, op een strook land langs een Fries meer, met daarachter weilanden. Ons huisje en sommige andere verblijven zijn al minstens 70 jaar in dezelfde families. Het is ruim opgezet en iedereen heeft veel privacy. We overwogen om Snoet thuis te laten en iemand te vragen om iedere dag even bij haar te kijken. Meenemen vonden we ingewikkeld, aangezien ze chronische niesziekte heeft en beter niet in contact kan komen met andere katten, maar vooral omdat ze altijd een binnenkat is geweest. We waren het niet helemaal eens, want voor een mensenvriend is alleen thuisblijven ook niet zo leuk. Het compromis. Een tuigje. We hadden gelezen dat dat best kon. Een week voor vertrek deden we het vast om zodat ze kon wennen. Een week lang heeft ze geprobeerd om het ding af te krijgen, maar ja, het was voor haar eigen bestwil. Eenmaal aangekomen zetten we haar vast aan een lang touw zodat ze lekker rond kon scharrelen, kattenbak en drinkbak binnen handbereik, beetje zon, beetje schaduw. Perfect! Ware het niet dat ze zich op dag 1 al twee keer had losgewrikt en met touw en al de boom invloog, over de waslijn viel en zichzelf bijna ophing. Een halve dag dachten we na. Laten we haar los, komt ze wel terug, verdwaalt ze, als ze boven in de boom klimt komt ze er dan wel weer uit, valt ze in het water? We waren eruit. Loslaten moet, ondanks wat onzekerheden over haar veiligheid, het martelwerktuig was geen goed idee. Binnen 5 minuten lag ze in de sloot en stond ze helemaal nat weer voor onze neus. Dat was niet bepaald een goed begin, maar nadat we haar hadden afgedroogd en ze zichzelf had gewassen ging ze onverschrokken weer op pad. We zagen haar in het zonnetje zitten op het verlaten terras van de buren rechts, en kennismaken met de buurkat links. Ze ging op onderzoek over de basaltblokken onder de steiger, en sliep urenlang op de omgekeerde kano. Af en toe schoot ze de boom weer in, en kwam er zelf weer uit. Nog 1 keer is ze weer in de sloot gevallen, maar daarna had ze, denken en hopen we, het door. We hebben haar zien genieten, ze was nooit ver weg, ook al zagen we haar niet de hele tijd. Later, aan het begin van de herfst zijn we er weer geweest en we kijken uit naar komende zomer. Thuis in de stad heeft Snoet een heel huis en een stadstuintje tot haar beschikking en vermaakt ze zich prima, maar een beetje rondstruinen in het hoge gras, tussen het riet en op de steiger en slapen op een door de zon verwarmde omgekeerde kano is voor Snoet meer dan vakantie.