Snoetje (Oktober 2022)

Ruim acht maanden ben ik één van de baasjes van Snoet. Ze zat lang in de dierenopvang en ze had bij een eerder bezoek van mijn man Meijer aan ‘t Heerveld al zijn hart gestolen met haar aanhankelijkheid en aandacht vragend gedrag. We dachten na over het hebben van een kat en toen we later hoorden dat ze er nog steeds zat, of weer zat, waren we klaar voor haar. Er was wel wat met haar aan de hand, ze heeft chronische niesziekte, en omdat het besmettelijk is kan ze niet bij andere katten en dus ook niet naar buiten. Geen probleem, ik vond dat laatste sowieso een goed idee in verband met de gevolgen van de jacht op vogeltjes. En met het niezen redden we ons wel.
Wat hebben we in huis gehaald? Ze kreeg naast aanhankelijk en een mensenvriend, wat we zelf al vrij snel hadden opgemerkt, ook de kwalificatie ‘grappig’ mee. Ondernemend, onderzoekend, speels en behendig kwamen daar nog bij en je hebt een veelbelovende verzameling eigenschappen. Ze is wat aan de dikke kant en het leek alsof ze door haar achterpoten zakte als ze liep, maar niks van dat alles hinderde haar om ‘de vloer is lava’ te spelen. Soepeltjes en gracieus verplaatst ze zich van kast naar tafel naar aquarium naar schoorsteenmantel naar rugleuning naar vensterbank. Meestal dan. ‘s Nachts had ze in haar eentje de beschikking over bijna het hele huis en vaak, zeg maar elke nacht, schrokken we van een bonk of een ander onheilspellend geluid. Regelmatig zijn we gaan kijken en gelukkig viel het meestal wel mee want in de nacht klinkt alles erger. ‘s Ochtends stonden we nieuwsgierig en een beetje bevreesd op. Wat had ze, ondanks dat ze speelgoed genoeg heeft, ‘s nachts uitgespookt met spullen die daar niet voor bedoeld zijn? Wat had ze nu weer met haar pootje van de tafel of de schoorsteenmantel getikt? Pennen, waxinelichtjes, papiertjes, beeldjes of kleine bloempotjes. En ze haalde klontjes modder en steentjes uit de bloempotten om mee te spelen, soms leek het alsof ze erin had zitten graven, zoveel modder lag er op grond. Omdat het een favoriete bezigheid was en het iedere nacht raak was, plaatsten we coctailprikkertjes in de bloempotten. Dat was voor haar weer een prachtige nieuwe uitdaging, ze trok de prikkertjes er weer uit.
Omdat Snoet bijna geen tandjes meer heeft kostte dat haar te veel moeite zodat het overhoop halen van de aarde verleden tijd is en bloempotten laat ze nu helemaal met rust. Tijdens de ontdekkingstocht in haar nieuwe huis had ze de piano nog niet gehad en ondanks dat die helemaal vol stond en waar zeker geen kat meer bij kon, wilde ze toch onderzoeken of het misschien mogelijk was om er een kijkje te nemen. Ook al had ik uit voorzorg de opstelling veranderd heeft ze in de rust en stilte die de nacht met zich meebrengt, de sprong gewaagd en met haar dikke lijf de bloempotten, waarvan één flinke, en het glaswerk omgestoten. Na die klap, waardoor we midden in de nacht met bonkend hart rechtop in bed schoten, hebben we haar voorgoed ‘s nachts verbannen uit de woonkamer. We slapen een stuk rustiger, ze mag er nu alleen overdag nog haar streken uithalen. Hoe ze ons hart heeft gestolen, wat voor spelletjes, grappige en lieve gewoontes ze heeft en bedenkt en hoe ze haar eigen avonturen regisseert, daarover later meer.