Harmke

Harmke Harmke heeft, met tussenpozen, vanaf haar zestiende als vrijwilligster bij het asiel gewerkt. Binnen ’t Heerveld richt ze zich de laatste tijd vooral op de konijnen. Thuis heeft ze een hond, drie katten en drie konijnen, allemaal uit een opvang of van mensen die er niet meer voor konden zorgen. Van jongs af aan heeft Harmke konijnen gehad. Vroeger in haar ouderlijk huis hielden ze een konijn alleen en in een klein hokje “we wisten gewoon niet beter’’. Gelukkig weten we nu wel beter en staat het konijnenwelzijn nu voorop. Elk konijn is anders, heeft een eigen karakter en wensen. Wat ze gemeen hebben is dat ze niet alleen willen zijn, daarom castreren we bij dieren opvang t’ Heerveld alle mannetjeskonijnen. Na het castreren van deze rammen, mogen ze op date. Dan zoeken we bij de opvang het ideale maatje of mensen komen met hun eigen konijn om te koppelen. Belangrijk is dat ze bij de opvang en zeker ook bij hun nieuwe baasje de ruimte krijgen die ze nodig hebben! Konijnen zijn vaak nog onbegrepen en ondergewaardeerde dieren en hoewel hier de laatste jaren veel stappen in gemaakt worden, kan er nog veel verbeterd worden. En ook bij de opvang blijven we ons steeds ontwikkelen! Alleen het beste voor de beestjes!

Carin

Carin Carin komt oorspronkelijk uit Apeldoorn. Ze heeft 6 katten en 1 hond. Bij Carin draait alles om dieren. Als kind kwam ze al thuis met gewonde vogeltjes. En dat is altijd zo gebleven. Ze heeft bij een kinderboerderij gewerkt als vrijwilliger, daarna bij de dierenambulance en bij nog een ander asiel. Inmiddels is ze nu al vrijwilliger bij t Heerveld sinds 2015 en sinds 2017 zet ze zich dan ook als gastgezin in. Sinds vorig jaar is ze ook coördinator van de gastgezinnen. Ze vindt het heerlijk om zo met de katten bezig te zijn en zich te omringen met mensen die deze passie ook delen. Wat ze zo leuk vindt is dat katten zo onafhankelijk zijn en zo enorm eigenwijs. Dat is ze naar eigen zeggen zelf ook en dus sluit dit goed aan. Katten zijn veel subtieler dan honden in hun lichaamstaal. En als je daar naar wil kijken en je wil luisteren naar een kat dan kun je heel veel leren van ze en dan zie je ook heel veel. Mensen denken dat een kat zich niet hecht maar dat doen ze zeker wel. Ze laten je weten wat ze willen, wat ze voelen, wat ze doen en als jij dat wil leren begrijpen dan heb je echt zoveel aan een kat. Mensen onderschatten dan ook vaak het verlies van huisdieren. Zelf heeft Carin veel dieren verloren maar ook tijdens haar werk bij de dierenambulance heeft ze veel mensen begeleid tijdens dit proces. Het is belangrijk dat je hier wel de tijd voor neemt. Dieren zijn heel belangrijk voor mensen. Alleen niet iedereen beseft dat. Wij kunnen veel leren van dieren aldus Carin.

Sylvia

Sylvia Sylvia is geboren en getogen in Amsterdam, hier heeft ze 30 jaar gewoond. Vanuit Amsterdam is ze via Haarlem naar Friesland verhuisd en in 2016 begonnen met vrijwilligerswerk voor Het Heerveld. Dit was stiekem altijd al iets wat Sylvia aantrok, alleen heeft ze het altijd af weten te houden, omdat ze bang was dat ze haar werk letterlijk mee naar huis zou nemen. Achteraf beseft ze dat ze jaren eerder had moeten beginnen met het vrijwilligerswerk. Dit is haar passie. Het mooiste aan katten vindt Sylvia dat ze altijd zichzelf blijven. Het zijn ontzettend eigenwijze beesten en ze zullen dan ook niks doen waar ze geen zin in hebben. Ze hebben echt hun eigen wil. Sylvia is degene die de katten op de website zet. Ze maakt foto’s van ze en schrijft er een verhaaltje bij. Ook doet ze de matchgesprekken met potentiële nieuwe eigenaren en vervolgens de nazorg. Als een kat geplaatst is belt ze de eerste weken een aantal keer naar de mensen om te horen hoe het met de kat gaat, hoe het klikt thuis en geeft indien nodig advies. Dit levert soms leuke vriendschappen op en tot op heden ontvangt ze nog leuke foto’s van de herplaatste katten.

Rosco en Musty

Rosco en Musty 7 november 2023….. de dag dat ons leven veranderde. Rosco & Musty zijn toen bij ons komen wonen. Droopy, onze andere kat, moest hier aan wennen, wij niet! Wat een lieverds. Ze worden nu nog steeds aanhankelijker. Rosco de stoere rode kater is enorme knuffelkont bij het vrouwtje (van de baas is hij nog steeds minder gecharmeerd). De dames (Droopy en Musty) zijn beide dol op hem. Musty heeft het knuffelen ook helemaal ontdekt en roept ons echt wanneer er even lekker geknuffeld moet worden (met name bij de baas). Wat een cadeautje is het toch! De dames vinden elkaar tegenwoordig helaas niet echt lief meer maar da’s niet anders. Wij zijn echt ongelofelijk dankbaar dat deze lieverds bij ons zijn gekomen. We genieten elke dag zo van ze en zijn zo blij met ze. Echt super bedankt voor al het goede werk wat jullie doen en zoveel zorg en liefde aan de dieren geven. En dat jullie ons deze 2 geweldige katten gegund hebben. We hopen nog heel lang van ze te mogen genieten. Dikke knuffel van Rosco & Musty

Hoe is het nu met Romy?

Hoe is het nu met Romy? Update!!! Romy, 3 oktober 2025. Na vele maanden goede verzorging in ‘t Heerveld mocht ik mijn koffers pakken. Donderdag 17 juli kwamen er 2 personen bij me kijken, en eng dat ze waren. Maar ja, beste beentje voor dacht ik, ga toch even een broekspijp beroeren. Gelukkig hebben ze gekozen om me toch mee te nemen ondanks dat ik elke dag een pilletje moet hebben, misschien dat ik dit op een gegeven moment niet meer hoef, fingers crossed, en dat ik een voedselallergie heb. Aangekomen in mijn nieuwe huis, werd ik losgelaten, kwam er niet een vreemde kat op me afgelopen, direct neus aan neus, nou ik dacht het niet, mooie grote klimpaal, ik daar onderin. ’s Avonds werd ik gelijk gepakt om een pilletje te krijgen door die enge mensen nog wel, nou ik heb het wel ingeslikt maar heb me daarna strategisch teruggetrokken achter de bank, zo zie me daar maar eens weg te krijgen. Hierna heb ik een tijdje, na verschijning, ja je hebt toch honger en dorst, boven geleefd, dit heeft me zeer goed gedaan. Nadat ze me onder het bed vandaan hebben gehaald en dit afgesloten hebben zodat ik me daar niet meer kon verstekken. Met spelen hebben ze me overgehaald om hen toch te vertrouwen. Nu ben ik zo’n beetje 2 en een halve maand bij hun en ze vallen toch wel mee, ik heb nog een paar kleine plekjes, maar ik zit nu lekker in mijn aangegroeide vel. Ik krijg insectenbrokken wat ik ontzettend lekker vind, ik heb een maatje waar ik af en toe graag mee op bed lig te knorren, een buitenkooi waar ik mooi in kan kijken en deuren en ramen waar ik de andere kant van de tuin mooi kan zien. Ik ben gek op spelen en knuffelen. Gelukkig ben ik heel nieuwsgierig, dat is wel een must met dat je eerst geen rust krijgt om te wennen. En ik vind het nu ook wel, af en toe, leuk om op een schoot te bivakkeren of om op bed tussen de benen van een baasje te gaan liggen. Ik kies ook vaak voor een hoge plek om te slapen, gelukkig zijn er hier veel van.

Jelle, van angstige kater naar grote knuffelkater

Jelle, van angstige kater naar grote knuffelkater Donderdag 8 februari kregen we Jelle mee naar huis, een angstig hoopje kater. Hij had een aantal jaren rondgezworven in Heerenveen waar een oude vriendin van ons hem te eten gaf op haar terras. Daar hadden we Jelle ook al eens gezien. In de buurt vond men dat hij overlast bezorgde en daarom werd hij gevangen en naar het asiel gebracht. Toen we dat hoorden, hebben we besloten dat hij wel bij ons mocht komen wonen, desnoods als schuurkat, we hebben ruimte genoeg en een grote tuin. Om te wennen kreeg Jelle een plekje in de serre met een eigen schuilhokje, voer- en waterbakje en een kattenbak. Door de glazen deur naar de huiskamer kon hij ons en de andere katten zien. Dat wennen viel niet mee voor hem. Hij kwam de eerste weken alleen uit zijn hokje als hij zeker wist dat we hem niet konden zien. Maar toch heel langzaam kwam hij tevoorschijn en kreeg belangstelling voor zijn omgeving. Op 18 maart mailde ik: ‘We zaten tv te kijken met één van de andere katten op de leuning van de bank. Opeens geblaas! We keken om en daar stond Jelle pal voor de deur van de serre naar binnen te kijken. Vanaf toen ging het met heel kleine stapjes beter. We mochten steeds vaker in zijn buurt zijn. En opeens ging er een knop om in z’n koppie en ging het snel. Hij is zeker niet altijd een zwerver geweest en we vermoeden dat hij ooit een heel goed thuis heeft gehad. Alle deugden en ondeugden van een huiskat zijn voor hem gesneden koek. Kopstoten geven (met die grote kop van hem zijn het geen kopjes), op schoot zitten, spinnen, optillen, bedelen, reageren op het klikje van de koelkast, vaste etenstijden. Het is alsof hij er altijd al is geweest. En toen kwam de grote dag op 5 april:  Jelle: ‘Ik zat ’s morgens gezellig op schoot bij het vrouwtje mijn kopstoten uit te delen. Toen opeens deed ze de serredeur open. Oh, wat moest ik doen! Best wel eng zo’n grote wereld daarbuiten. Maar ik nam de stap over de drempel en stak mijn neus in de lucht. Voorzichtig ging ik op pad, steeds sneller. Daar rende ik de wijde wereld in. De hele dag heb ik mijn nieuwe terrein verkend. De regen viel zo nu en dan met bakken uit de hemel, maar dat deerde me helemaal niet.’ Sinds een paar dagen mag hij ook ‘s avonds en ‘s nachts naar buiten. We hoefden hem niet uit te leggen hij hoe een kattenluikje werkt, dat wist hij al. Jelle is niet agressief naar de andere katten, we hebben geen noemenswaardige onderlinge aanvaringen gehad, dus hem loslaten was geen probleem. Kortom, Jelle is nu onze Jelle, een vreselijk lieve, grote knuffelkater met een heel bescheiden klein miauwtje. Jelle is thuis!

Mika

Mika Het is ondertussen alweer 9 maanden geleden dat we Mika hebben geadopteerd. Een spannend moment, want een huis is veel groter dan een kamertje in het asiel! Dat was eerst best intimiderend. Maar na een paar dagen was ze gewend, en al snel begon ze vol overgave te verkennen. Vol overgave, dat is Mika ten voeten uit. Alles doet ze op 100%: spelen, rennen, klimmen, zelfs eten en drinken. Wat een energie! Daarom was het voor haar—en ook voor ons—een opluchting toen ze eindelijk voorzichtig haar eerste stapjes naar buiten mocht zetten. Ja, wel voorzichtig; de buitenwereld is immers nog veel weidser dan het huis! Maar na een aantal keer werd ze ook daarin zekerder van zichzelf, en verwierf ze vrije kattenluik-rechten. En zo werd Mika de ontdekkingsreiziger geboren! Met het huis als veilige uitvalbasis verkent ze de hele buurt. Soms is ze urenlang weg, andere keren ligt ze de hele middag op een rustig plekje te slapen. En ze komt natuurlijk regelmatig bij ons langs. Soms alleen voor een knuffelmoment, maar andere keren ligt ze urenlang bij je op de bank, het liefst tegen je benen aan, en wurmt ze zich in steeds schattigere posities… waarna ze, met een grote zucht, haar kopje neerlegt en de oogjes dichtdoet. Dat is onze lieve Mika, de avonturier pur sang!

Mickey, een waar succesverhaal

Mickey, een waar succesverhaal Al enige tijd had ik, na 18 jaar katten in huis te hebben gehad, geen huisdieren meer. Het bleef toch een gemis, geen kat meer in huis, en zo besloten we op zoek te gaan naar een nieuwe gezellige kat om ons huis op te vrolijken. We hadden een paar asiels bezocht maar nog niet echt het gevoel de juiste kat te hebben gevonden. Toen kwamen we Mickey tegen op internet! Dus we hadden contact met ’t Heerveld en bespraken wat wij zochten en vroegen wat meer over Mickey. Hij was 7 jaar oud en had al een paar keer van thuis gewisseld. Het bleek dat hij niet echt een binnenkat was en graag wat ruimte had om te spelen en rond te rennen. Klonk voor ons als juist de ideale situatie. Tijdens onze kennismaking in het asiel merkten we dat hij een super lieve knuffelkat was die gewoon iemand nodig had die een beetje begreep wat hij bedoelt en hem wat ruimte kon geven. Ik had er een goed gevoel over, en tijdens ons tweede bezoek waren we het er allemaal over eens dat Mickey mee naar ons mocht. De verhuizing was een beetje spannend voor hem. De eerste paar uren was hij nog wat van streek, maar met een blikje tonijn was alles snel weer goed. De dagen daarna ging het eigenlijk vanzelf. Hij leek het meteen naar zijn zin te hebben bij ons. Nu is hij helemaal op zijn gemak bij ons en ligt hij duidelijk te genieten van zijn leventje. We hebben een goede oplossing gevonden voor de eerste weken zonder dat hij echt los buiten loopt, maar toch de ruimte heeft: de aangrenzende schuur, waar hij lekker kan spelen en jagen. Afgelopen week heeft hij zelfs al zijn eerste prooi mee naar binnen genomen. Als Mickey naar binnen wil komen en behoefte heeft om gezellig bij ons te komen knuffelen, slapen, eten en kletsen meldt hij zich bij de keukendeur, wij zijn zijn portier en doen uiteraard de deur voor hem open als meneertje naar binnen wil. Of we draaien de kraan open als hij lekker wil drinken, dat vindt hij namelijk heerlijk, uit de kraan drinken. Het is een echte genieter, die graag op zijn rug ligt, beentjes de lucht in en zo duidelijk op zijn gemak bij ons languit in de woonkeuken ligt. Hij is echt een geweldige aanwinst voor ons en we zijn blij dat we hem een nieuw thuis hebben kunnen geven.

Melle en Metsje, nu Ruun en Nuut

Melle en Metsje, nu Ruun en Nuut Op 9 januari zijn wij vanaf Terschelling naar Jubbega gereisd om 2 kittens van rond de 4 maanden te adopteren die bij Carin in de opvang zaten. Ik heb de weken ervoor al veel contact gehad met Carin via whatsapp dus toen we daar kwamen was er gelijk al een klik. De kittens waren nog mooi even aan t donderjagen met de opgeslagen kerstballen voor ze samen in de reismand gingen op weg naar een nieuw avontuur (en huis natuurlijk!) op Terschelling. Eerst een reis in de auto en daarna nog een reis op de sneldienst. Maar piepen deden ze niet, ze waren mooi kalm. Thuis aangekomen hebben we ze eerst maar even hun gang laten gaan. Ze waren nog een beetje “de kat uit de boom aan t kijken”. Gelukkig aten en dronken ze snel, en wisten ze ook gelijk de kattenbak te vinden. ’s Avonds kropen ze al snel op schoot, maar nog steeds wel een beetje afwachtend. De volgende ochtend waren we ze even kwijt, toen bleken ze achter de bank verstopt te zitten. Dus voorzichtig met aandacht geven. Totdat Jorrit een uur later op de bank ging zitten en Ruun gelijk op schoot sprong. Nuut kwam al snel bij mij op schoot zitten om op mijn vinger te sabbelen dus het ijs was gebroken! We hebben 3 dagen vrij genomen om aan elkaar te wennen, en het ging gelijk al zo goed! Donderdag was dan de dag dat we allebei aan t werk moesten, dus dat was even spannend ze alleen te laten. maar nu ook: het ging gelijk goed, toen ik thuis kwam lagen ze mooi tegen elkaar aan op de bank. En nu, 4 weken later zijn het echt onze huistijgers geworden! Wat een leuk & lief stel! Af en toe kun je ze ook wel achter het behang plakken (gordijnroede met gordijn van t plafond af…) maar bovenal zijn het zulke leukerds! Ruun begint steeds meer te praten, vooral als ie iets niet mag laat hij het blijken gepikeerd te zijn door z’n prrrt’jes. Nuut vind het heerlijk om op schoot te liggen om op je vinger te sabbelen. Qua bijnamen heetten ze nu ook Babbel & Sabbel haha! Samen vermaken ze zich opperbest, ze liggen ook heerlijk in de grote mand voor de houtkachel met z’n tweeën. Of ze rennen achter elkaar aan door het huis heen waar we ook zo om moeten lachen. Al met al zijn we zo ontzettend blij met deze 2! En de reis begint net, dus ik denk dat er nog heel wat mooie jaren voor ons samen aankomen!

Molly bleek een perfecte match….

Molly bleek een perfecte match…. Wat een match! Omdat mijn hondje was overleden wilde ik graag weer een gezellig maatje. Ik wist dat ik een lapjeskat wilde, want die hebben zo’n pittig karakter, een eigen willetje. Ik had overal rondgekeken maar ik vond DE kat voor mij niet. Totdat ik ineens gebeld werd door Sylvia van dierenopvang ’t Heerveld dat er een leuke lapjeskat was binnengekomen. Na ook wat foto’s en filmpjes te hebben ontvangen werd ik steeds enthousiaster over Molly, en al gauw reed ik van Zutphen helemaal naar Friesland om kennis met Molly te maken. Ik was nerveus…zou Molly ook voor mij vallen?? Gelukkig zag ze mij ook wel zitten en al snel zat ze in onze auto op weg naar haar nieuwe leven in de Achterhoek. Inmiddels woont Molly 3 maanden bij ons en ze is echt DE kat waar ik naar op zoek was! Ze is grappig, slim, eigenwijs, lief, een echte knuffel maar kan soms ook een ‘bitch’ zijn, maar dat maakt haar juist zo leuk! En wat wel heel bijzonder is: ze lijkt in héél veel op mijn overleden hondje. Molly is ook altijd bij mij in de buurt, ben ik in de keuken, staat ze bij me, ben ik in de badkamer, dan is ze bij me, als ik thuis kom dan komt ze me blij tegemoet en ze slaapt naast mij in bed. Het kan bijna geen toeval zijn dat ik daarom Molly helemaal uit Friesland moest halen. Ze is echt de geweldigste kat die ik me maar kan wensen en ik hoop dat ik haar nog héél lang bij me mag hebben!